Tak bylismy kochankami w Paryzu, nawet mieszkalismy razem. A potem drogi nasze rozeszly sie. Ja juz mam 79 lat (w Stanach Ziednoczonych); ona jest tylko thrzy lata mlodsza (we Francji). Ja jestem dziadkiem a ona jest babcia. Jak dotad nic w tym nie ma nadzwyczajnego.

W koncu pazdziernika bylismy z zona we Francji. Szkoda ze nie spreawdzalem mojej poczty electronowej (email) podczas tej wizyty. W domu nagromadzilo sie duzo emailow; zaczalem pozbywac sie ich bez czytania. A tu nagle widze znajome imie i nazwisko. Czy moze to byc ona, pomyslalem. Pewnie nie, wiele fracuzek tak samo sie nazywa.

Zaczelem czytac i widze ze to ona. J... pisala ze snilem sie jej. Bylo to akurat jak bylismy w Paryzu. Po obudzeniu sie poszla do swojego kompiutora (do Google) i napisala "Ludwik Kowalski." Odrazu sie dowiedzala wszystkiego o mnie. Podniecony, podzililem sie tym z Lida (moja zona) i odpisalem odrazu. Ale moja odpowiedz zagubila sie. Czekalem przez kilka tygodni ia potem wyslalem druga odpowiedz, proszac o numer telefonu. Tym czasem nie musialem dlugo czekac na odpowiedz. Zadzwonilem odrazu, w obecnosci Lindy; ona tez zna francuzki. Byla to bardzo wzruszajaca rozmowa. J... plakala; ja tez mialem wilgotne oczy.

Dowiedzialem sie ze jej parnter--mieszkaja razem od 30 lat--nie wie o naszej korespondencji. Dlaczego tak jest, spytalem. Bo on moze byc zazdrostny, odpowiedziala. Przekonalem ja ze to nie dobrze, ze on tez musi o wszystkim wiediec.

Nastepnego dnia znowu rozmawialismy przez telefon, cala czworka. Wspolnym jezykiem byl francuzki; oni nie znaja angielskiego. Potem wymienilismy sie fotografiami, tez za pomoca internetu. Jej parner, przystojny facet w moim mniejwiecej wieku, tez chce zebysmy stali sie przyjacelami. Mam nadzie ze tak bedzie. Co za historia.


Poczatek naszej przyjazni w Paryzu zostal wiernie zarejestrowany w moim dzienniczku. Kto by mogl przewidziec ze zapis ten stanie sie czescia ksiazki napisanej w Ameryce, ponad pol wieku pozniej. Oto tlumaczenie z podrozdzialu 9.3.

“Stosunki z M nie rozwinely sie tak oczekiwalem; ale 22 letnia J. jest zupolnie inna. Spotkalismy sie tylko przedwczoraj a juz jestesmy do siebie bardzo bliscy. Ona pragnie kochania. W pewnej chwili zadalem jej takie pytanie: ‘czy pieszczoty nasze byly by inne gdybym ci powiedzial ze mam zone w Warszawie?’ Nie wachajac sie zaprzeczyla. Wtedy zadalem drugie pytanie: ‘jak bys sie zachowywala gdybym ci powiedzial ze mam inna dziewczyne, tutaj w Paryzu?’ Patrzac wnikliwie w moje oczy rzekla ‘postepowala bym tak samo ale bylaby to nieszczesliwa milosc.’

Dzisiaj demonstracyjnie tanczylismy i calowalismy sie na ulicy. Niektorzy przechodnie usmiecali sie, inni byli calkiem obojetni.. Nikt nie byl zazenowany, jak ja bywalem widzac podobne sceny, odrazu to przyjezdie do Paryza. Potem wymislismy sobie nowa gre, w malenkiej kawiarence. wstrzykiwalismy sobie zust do ust wino. Ciala nasze juz dobrze wiedza ze moment maxymalnego zblizenia sie jet bardzo bliski. Jak odroznic prawdziwa milosc od sztuki doskonalego flirtowania?”

To bylo 53 lata temu. Powody zerwania, dwa lata pozniej, sa tez opisane w moim zyciorysie. Jak by sie moje zycie ulozylo gdybysmy sie pobrali i powrocili do Polski razem, w roku 1967?